21 Aralık 2014 – 02:39

Bir kitap daha bitti. Kitabımı başucumdaki diğer kitapların yanına koydum. Göz kapaklarım ağrıyor ama yazmak istiyorum. Çünkü senin için biriktirdiğim cümleleri sayfalara dökmeden rahat edemiyorum. Sana yazamadığım her cümle bana yük oluyor sanki. Yazmalıyım sana, kalmamalı bende.

Biliyor musun hiç kızmıyorum sana. Aramadığın için vefasız biri olduğunu da düşünmüyorum. Kırıp gitmene rağmen kendi içimde affettim seni. Şimdiye kadar yaptığın tüm öküzlüklerini bir şekilde unutup affetmedim mi zaten? Defalarca kırıp geçmene rağmen sırf sana olan sevgim daha ağır basıyor diye unutmadım mı kalp kırıklıklarımı? Hatta sana söylemediğim halde kırıldığım şeyler de oldu. Sana söylemeden yaşadığım acılarımı kendi içimde yaşayıp bitirdim. Sırf seni de üzmemek için. Sırf huzursuzluk olmaması için. Neyse boşver.

Evet kalbimi kırdın, hemde çok kırdın. Ama yinede senle olmak istiyorum, senin olmak istiyorum. İstersen yine gel kır kalbimi. Her gece yine ağlat beni. Sırf sana bağıramadığım içinetrafımdaki insanlara bağırayım. Sen beni üz yine, bende sana kıyamayıp çevremdeki insanların canını yakayım. Yine bir sürü pislik yapıp kıskandır beni, yine senden nefret edeyim. Nefret edeyim ama seni kıramayacak kadar da sevmeye devam edeyim hep yaptığım gibi.

tumblr_nspmviL9lR1uya6ypo1_500

Hadi gel bana, istersen yine canımı acıt ama nolur gel.. Canımı en çok yaktığın zamanlarda bile seni kırmamak için telefonu kapatalım derdim ben. Anlık öfkelerimle seni üzecek bir şey söylemekten korkardım, bu yüzden telefonu kapatmak için yalvarırdım bile sana. Çünkü her ne söylesem sonra pişman olacağımı bilirdim. Sana haykırmam gereken cümleleri bu yüzden hep içime attım. Belki de içime attıklarım yüzünden bu kadar sulugözümdür. Ne kadar sinirlenmiş olursam olayım, o an senden ne kadar nefret edersem edeyim seni sevdiğimi söylemekten vazgeçmedim ben. Kırmaktan korkup telefonu kapatmak için yalvardığımda, telefonu kapatmadan önce yine de söylerdim sana seni sevdiğimi. Çünkü; her ne hata yaparsan yap, öfkelerimin geçici ve sana duyduğum sevginin ebedi olduğunu bilirdim. Hatta bir keresinde yine sana çok sinirlenmiştim, ağlıyordum, telefonu kapatmak için ısrar ettim defalarca. Uzun ısrarlar sonunda telefonu kapatacakken sana olan o geçici nefretim bitmemesine rağmen sana seni sevdiğimi söylemiştim gözyaşları içinde. Sende şaşırmıştın, bu kadar nefret edip sinirli olmama rağmen nasıl seni sevdiğimi söylediğime. Sende sevdiğini söyledin ve kapattık telefonu. Anlamalıydın işte o zaman bendeki yerini.

Sen bilir misin sevdiğin birine kızmayıp onu üzmemek için sustuğunda ve sustuğun cümlelerin sana ağır geldiğinde ellerin kan içinde kalana kadar duvarları yumruklamanın verdiği rahatlığı? Bilmezsin, nereden bileceksin. Sırf kalp kırmamak için tüm sinirini duvardan çıkarmak istersin ama sonunda bir bakarsın ki kan içinde kalan yine senin elin. Kalbindeki acıyı hafifletmek için yine kendi canını yakmışsındır. Çok saçma değil mi? Biliyorum. Ama sen gel yine de, ben defalarca yanmaya razıyım.

Hiç iyi değilim. Ne yapmam gerekiyor bilmiyorum. Bu yüzden gel ve kurtar beni, içine attığın bu boşluktan. Sen attın bu boşluğa ve yalnız sen çıkarabilirsin.

tumblr_mkefonFp7P1rgqw9lo1_500

Şimdi neler yapıyorsun hiç bilmiyorum. Eminim günlerin benim ki kadar zor da geçmiyordur. Ben en kötü anlarımda bile senin hayallerine ve anılarına sığınırken, sen neye veya kime sığındın? Aklıma çok takılıyor bu soru. Ben senin yokluğunda yine seni çok sevdim, bana bıraktığın bu yalnızlığı sevdim, seni Sen’li hayallerimle aldattım, peki sen ne yaptın ben yokken?

Sana bir şey soracağım. Senin canını yaksam daha mı çok severdin beni? Hani insanlar hep zor olanı ister ve nerede zorluk varsa oraya koşar derler ya, onun için soruyorum. Ben senin için hiç zor olmadım çünkü. Sadece sevdim. Kendi canımı yaktım sırf senin canın yanmasın diye. Halbuki aşk denen şey iki taraflıydı. İkimizde yanmalıydık. Yanmalıydık ki birbirimize verdiğimiz değeri anlayalım. Ama hep yanan ben oldum. Bakma sen bunları söylediğime. Sen yine gelsen bana yine üzmem seni, yine kendimi üzerim ama seni üzmem. İstesem de yapamam zaten bu kadar sana aşıkken.

Şimdi bekliyorum hala beni sevmeyi bıraktığın yerde. Gelir misin tekrar bana bilmiyorum ama bekliyorum. Belki terkettin kendi içinde beni ama ben yine de bekliyorum kendini bana ait hissettireceğin günü sabırsızlıkla bekliyorum.

Seni sevmekten vazgeçmek yaşamaktan vazgeçmek olur, yaşamaktan vazgeçmek intihar olur. Ve ölmek için daha çok erken. Bu yüzden ömrümün sonuna kadar benim ol, benim ol ki; son nefesimi verdiğimde bile sana ait olarak mutlu öleyim.

beni-sev

  • Seçkin Altınkaya
Reklamlar

21 Aralık 2014 – 02:39” üzerine 2 yorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s